Tagi

,

Dusza

Dusza: pomiędzy duchem a gliną

Irshaad Hussain

بسم الله الرحمن الرحيم

Poniższy esej jest krótkim tafsirem (komentarzem) pierwszego wersu czwartej sury Koranu. Wers ten, jak i inne podobne, dotyka natury nafs (często tłumaczonego jako ‘dusza’) istot ludzkich, odnosząc się do stworzenia i organizacji ludzkości jako takiej. W naszym eseju wers ten posłuży jako wstęp do poznania Koranicznej koncepcji nafs (duszy).

‘O ludzie! Bójcie się waszego Pana, który was stworzył z jednego nafs i stworzył z niego towarzyszkę o podobnej naturze a z nich dwojga rozprzestrzenił wiele mężczyzn i kobiet.

Bójcie się Boga, w imię którego dochodzicie wzajemnie (swoich praw) i zważajcie na łona (które was nosiły). Bóg czuwa nad wami.’ (4:1)

W wersie tym, Bóg nazywa siebie Panem, przy czym cechy Pana zakładają nie tylko relację opartą na władzy ale również na opiece, trosce, ochronie oraz zapewnianiu bytu tym, nad którymi ma się władzę. Odbiciem owego niemalże rodzicielskiego stosunku powinny być omawiane w kolejnych wersach ludzkie stosunki z tymi, nad którymi powierzono nam opiekę – nad sierotami czy członkami rodziny. Wers ten omawia także stworzenie ludzkości jako rodziny, z więzami pomiędzy wszystkimi ludźmi. Wers mówi: ‘który was stworzył z jednegonafs’. Mowa tu o stworzeniu Adama oraz Ewy, stworzonej o podobnej naturze. Z nich stworzona została cała reszta ludzkości.

czytaj dalej: http://www.al-islam.org.pl/artykuly/teologia/9-dusza

Reklamy