Tagi

Znane cuda przed islamem

Miasto Mekka, miejsce pierwszego koranicznego objawienia, leżało na ważnej trasie szlaków kupieckich, ale było też od wieków miejscem kultu. Tam, w środku miasta znajduje się do dziś świątynia Kaaba, która jak mówi tradycja muzułmańska, została najpierw zbudowana przez proroka Adama. Kiedy prorok Abraham, jego syn Ismail*4 i matka Ismaila Hadżar opuścili Palestynę i znaleźli się w dolinie Bakka (dzisiejszej Mekki), pewnego dnia zabrakło im wody. Hadżar siedmiokrotnie przebiegła pomiędzy dwoma wzgórzami Safa i Marła w jej poszukiwaniu. Kiedy zasmucona powróciła do małego Ismaila, ku zdumieniu zauważyła, że jej syn siedzi koło źródła wody. Ismail będąc coraz bardziej spragniony, zaczął sam kopać swoją stopą w ziemi, wtedy pojawiło się źródło. Inna wersja tej historii mówi, że Bóg wysłał anioła Gabriela, który dotknąwszy ziemi, sprawił, że wypłynęła z niej woda.

Źródło funkcjonuje od wieków i zostało nazwane Zamzan, a wzgórza Safa i Marła dla upamiętnienia tego wydarzenia stały się ważnym elementem corocznej pielgrzymki do Mekki.

Nieopodal Zamzam, Abraham nakazem Boga wybudował wraz z synem Ismailem świątynię Kaaby, jako miejsce czci Jednego Boga. Prorok Muhammad wiele wieków później, przywrócił starożytną tradycję abrahamową i odbudował Kaabę, która stała się symbolem kultu monoteistycznego i ciągłości dzieła Abrahama, którego islam uznaje za pierwszego muzułmanina, czyli tego, który całkowicie poddał się Bogu. Zgodnie z wolą Boga, muzułmanie od czasów Proroka Muhammada odbywają coroczna pielgrzymkę do Mekki, jako jeden z obowiązków religijnych i filarów islamu.

Niezwykłe zdarzenie, mające wymiar symboliczny, związane jest ze źródłem Zamzan, które jak mówi historia znikło, od czasu, kiedy w okresie przed-islamskim Arabowie umieścili w Kaabie swoje liczne bożki. Pewnego dnia, mieszkaniec Mekki, Abd al-Muttalib miał sen, w którym usłyszał, iż ma odkopać studnie Zamzam. Następnego dnia sen powtórzył się z określeniem dokładnego miejsca gdzie należy kopać. Tym sposobem, w Mekkce znowu pojawiła się życiodajna woda studni Zamzam. W tym czasie, Abd al Muttalib nie przypuszczał pewnie, iż jeden z jego synów, umiłowany Abd Allah stanie się ojcem nowego proroka.*5

Niedługo przed narodzinami Muhammada, proroka islamu, w Mekce miało miejsce dziwne wydarzenie. Wojskowy dowódca i namiestnik Jemenu, Abisyńczyk imieniem Abraha, siedząc na słoniu wkroczył ze swoją armią do Mekki, aby ją podbić i zniszczyć świątynię Kaabę. Jak podają egzegeci muzułmańscy, kiedy armia dotarła do bram Mekki, słoń Abrahy odmówił posłuszeństwa i ukląkł, a nad wojskiem zaczęły unosić się ptaki, zrzucając kamienie na głowy żołnierzy. Koran, w surze Słoń pisze o tym wydarzeniu tak: „ Czy nie widziałeś, jak postąpił twój Pan z towarzyszami słonia? Czy nie zniweczył ich podstępu? Czy nie rzucił przeciwko nim ptaków lecących stadami, które obrzuciły ich kamieniami z palonej gliny?”

Narodziny Proroka

 

W roku 570, zwanym Rokiem Słonia, w Mekkce urodził się Muhammad. Nie było to popularne imię wśród ludności arabskiej, ale imię to pojawiło się w snach matki Muhammada, Aminy. Muhammad oznacza w języku arabskim „Wysławiony.” Narodziny chłopca imieniem Muhammad przepowiedział pewien pustelnik, którego grupa Mekkeńczyków spotkała wcześniej na pustyni. Powiedział im, że wkrótce Bóg ześle na świat proroka, który narodzi się pośród nich. Żydzi mieszkający w Mekce i Jasrib (obecna Medyna) również przepowiedzieli to wydarzenie. 

Archanioł Gabriel i pierwsze objawienie

Mohammed, syn Abd Allacha wyrósł na szanowanego obywatela Mekki. Młody Mohammed zajmował się handlem i spędzał całe tygodnie w podróżach prowadząc karawany handlowe do Syrii. Kiedy miał 25 lat pracował dla pewnej zamożnej wdowy imieniem Hadidża, która będąc pod wrażeniem jego uczciwości i pracowitości pewnego dnia oświadczyła mu się. Muhammad oświadczyny przyjął i pomimo sporej różnicy wieku (Hadidża była starsza o 15 lat), było to niezwykle udane i szczęśliwe małżeństwo. Zycie Mohammada upływało między pracą, a rodziną. W wolnych chwilach udawał się również do pobliskiej groty Al-Hira, znajdującej się w górach nad miastem, gdzie w ciszy oddawał się kontemplacji.

Pewnego dnia, w roku 610 miesiąca Ramadanu, kiedy Mohammed miał czterdzieści lat, usiadł w swojej grocie do medytacji, kiedy nagle usłyszał głos: „czytaj”! W tym momencie poczuł mocny uścisk i usłyszał ponowny nakaz: „czytaj.” Przerażony Muhammad powiedział, iż nie umie ani czytać, ani pisać. Wtedy anioł, bo był to Archanioł Gabriel, ponowił swoją prośbę i uścisk. W ten sposób powstał pierwszy fragment Koranu,*6 przesłanie Boże ustami Muhammada.

Po tym krótkim przekazie, Muhammad wyszedł na zewnątrz groty i spojrzał w niebo. Gdziekolwiek nie spojrzał, tam widział Archanioła w ludzkiej postaci, która przykrywała cały horyzont. Roztrzęsiony i wyczerpany doświadczeniem Muhammad powrócił do groty, gdzie spała jego żona Hadidża i opowiedział jej całe wydarzenie. Hadidża uspokoiła go i pocieszyła, ale jeszcze tej nocy wymknęła się do miasta by porozmawiać z kuzynem Waraką ibn Naufalem. Po rozmowie powróciła do Muhammada i oznajmiła mu, iż jest wysłańcem Boga,*7 Hadidża zaś wkrótce została pierwszą w historii islamu muzułmanką.

 

Istnieją interesujące paralele pomiędzy Jezusem i Szymonem Magiem, a Muhammadem i współczesnym mu Musajlimą, który podobnie jak Szymon, był uzurpatorem i zręcznym magikiem, który potrafił zdumiewać tłumy swoimi sztuczkami. Często recytował wersety rzekomo pochodzące od Boga i chwalił się, że Muhammad dzielił się z nim swoim autorytetem. Niektórzy zaakceptowali go, jako proroka na równi z Muhammadem. Musajlima miał swoją wizję religii, chciał znieść konieczność modlitwy, wprowadzić wolność seksualną i spożywanie alkoholu. 

Podróż nocna Proroka

 

Pewnej nocy roku 621, Muhammad za sprawą archanioła Garbiela odbył podróż z Mekki do Jerozolimy, jadąc na białym wierzchowcu o imieniu al-Burak. Koran wspomina o tym zdarzeniu: „Chwała Temu, który przeniósł Swojego sługę nocą z Meczetu świętego do meczetu dalekiego, którego otoczenie pobłogosławiliśmy, aby mu pokazać niektóre Nasze znaki” (Koran 17:1). W czasie tej podróży Prorok Muhammad przemieszczał się prze niebiosa, gdzie spotykał niektórych proroków jak Abraham, Mojżesz, czy Jezus. Aniołowie uniosły Muhammada przez siedem niebios, do miejsca, do którego nie dotarł jeszcze żaden z Proroków i gdzie Muhammad doznał objawienia przykazań dla wiernych. W Jerozolimie, w miejscu gdzie Prorok modlił się i odbył podróż nocną został wzniesiony w 691 roku słynny meczet na Skale. Z punktu widzenia sufizmu, „Miradż, czyli podróż do nieba, jest wzorem duchowej podróży sufiego, który za życia może mieć nadzieję, ze dokona jej duchowo, lecz nie całą swoją istotą łącznie z ciałem.*8 Podróżowanie z jednego stopnia bytu ku następnemu, wspinanie się po drabinie uniwersalnej hierarchii bytu ku Boskiej obecności – oto cel tariki opartej na wzorze Proroka.”*9 

Bitwy i boska ingerencja

We wczesnej historii islamu Prorok Muhammad brał udział w kilku bitwach z Mekkeńczykami. Pierwszą z nich była bitwa pod Badr w 624 roku. Po stronie wrogiego plemienia Kurajszytów było dużo ponad tysiąc ludzi, w tym 600 żołnierzy i 200 koni. Muhammad miał tylko 305 wiernych, większość z Medyny, którzy mieli jedynie trzy konie i 70 wielbłądów, który jechali na zmianę. W dodatku był miesiąc Ramadanu, więc wszyscy ludzie Proroka pościli i byli zmęczeni. Widząc przeważające ponad trzykrotnie siły przeciwnika, Muhammad pomodlił się do Boga o wsparcie:

„O Panie. Zbliżają się Kurajszyci pełni dumy i próżności, którzy sprzeciwiają się Tobie, a twego Posłańca nazywają kłamcą. Boże, jeśli muzułmanie, ta mała garstka zginą dzisiaj, nie pozostanie nikt, by wychwalać Ciebie. „ Na to Bóg odpowiedział: „ Kiedy błagaliście waszego Pana o pomoc, On wysłuchał was: Ja was wspomogę tysiącem aniołów idących jedni za drugimi. Bóg uczynił to jedynie radosną wieścią, aby uspokoić przez to wasze serca. Pomoc jest tylko od Boga. Zaprawdę, Bóg jest potężny, mądry! ” (Koran 8:9-10). Powiada się, że w tej bitwie Aniołowie Gabriel i Michał walczyli po obu stronach Proroka Muhammada. Bitwa zakończyła się mimo liczebnej przewagi wroga, druzgocącym zwycięstwem muzułmanów i stała się punktem zwrotnym dalszych losów islamu. Bitwa pod Badr uznana została jako cud islamu.

Pod koniec marca 627 roku Kurajszyci i ich zwolennicy w liczbie 10 tysięcy ludzi, przybyli z Mekki do Medyny, by ostatecznie rozprawić się z muzułmanami. Prorok Muhammad z grupą muzułmanów wykopali wokół Medyny głęboki rów, który skutecznie pozwolił przez miesiąc odeprzeć ataki od wrogiej oblegającej ich armii. Mimo iż muzułmanie skutecznie bronili się przez miesiąc, w końcu zaczynało im brakować pożywienia. Wtedy Prorok Muhammad pomodlił się do Boga. Jeszcze tej samej nocy po stronie oblegających Kurajszytów rozpętała się burza, która nie pozwoliła im spać, gotowanie posiłków i rozgrzania się w nocy. Zmęczeni obleganiem Medycy, armia Kurajszytów ostatecznie wycofała się i wróciła do Mekki.

W tym tak trudnym dla muzułmanów czasie, odnotowano kilka kolejnych przykładów cudownego rozmnożenia jedzenia. W trakcie kopania rowu, Muhammadowi została dana również wizja przyszłych wydarzeń zdobycia Persji i Bizancjum przez jego muzułmańską społeczność. Przewidział również to, że oblężenie Medyny będzie ostatnim atakiem na islam i od tej pory zwycięstwo będzie leżeć po stronie muzułmanów.

Cud Koranu

 

Muzułmanie wierzą, że Koran jest w cudowny w swoje naturze jako objawiony tekst od Boga, oraz że człowiek nie jest w stanie podobnego tekstu napisać. Cud Koranu nie leży tylko w Źródle samego objawienia, gdyż jego autentyczność można kwestionować, co w trakcie jego istnienia usiłowano zrobić. Niezaprzeczalnym faktem jest, iż na bazie tej księgi została zbudowana wielka cywilizacja i bogata kultura, która przerwała 14 wieków a moc tej objawionej księgi posiada zdolność przemiany duchowej człowieka. Sufi uważają, że Koran posiada transformujący charakter, ponieważ pochodzi od Boga, oraz trafia bezpośrednio do ludzkiego serca. Recytacja Koranu, jak wierzą sufi, jest w stanie oczyścić ludzkie serce I chronić je od podszeptów Szatana. Aby docenić piękno Koranu, zwłaszcza jego głośnej recytacji, nie trzeba nawet być muzułmaninem, czy wierzyć w jego boskie pochodzenie. 

Cudowne wydarzenia z udziałem zwierząt

Prorok Muhammad był znany ze swoje łaskawości dla zwierząt. Szczególnie lubił koty i nakazał, aby były traktowane tak, jak inny członek rodziny. Istnieje historia, w której kot uratował życie Proroka. Pewnego dnia wąż wpełznął do jego rękawa i nie chciał wyjść. Zawołano kota, który poprosił węża, aby wychylił z rękawa swoją głowę i przedyskutował sprawę. Kiedy wreszcie wąż pokazał się, kot natychmiast rzucił się na niego i oddalił się z nim. Muhammad miał również ulubionego kota imieniem Muizza. Kot ów często towarzyszył Prorokowi podczas kazań i siedział mu na kolanach.

 

Jest słynne wydarzenie o tym jak Muhammad i jego przyjaciel Abu Bakr w drodze do Medyny schronili się przed swoimi prześladowcami w jaskini. Podczas kiedy w niej siedzieli pająk szybko uwił sieć, u wejścia do jaskini. Kiedy ścigający sprawdzali jaskinię, uznali, że nikt nie mógł do niej wejść nie zniszczywszy uprzednio pajęczyny. Podróż z Mekki do Medyny była słynną ucieczką (hidżra) Proroka, która datuje początek islamu. 

Inne cuda Proroka

 

Lista cudów przypisywanych Prorokowi nie jest powszechnie znana, jednocześnie jest zbyt wielka, aby nimi wszystkimi się tutaj zajmować. Niektóre z nich dotyczyły na przykład cudownego rozmnażania jedzenia, inne dotyczyły wody, która popłynęła z rąk Proroka po ich zanurzeniu w misce z wodą. Były też inne przypadki cudownego pojawienia się wody, czy form materializacji. Oddzielną grupę cudów stanowią przypadki nagłego uzdrawiania, czy odzyskiwania wzroku przez niewidomych. Prorok przy wielu okazjach rozmawiał z Aniołem Gabrielem, który pojawiał się pod postacią człowieka o ciemnych włosach i ubranego w białe szaty. Do cudów Proroka zalicza się też jego wiedzę dotyczące przyszłości. Muhammad przepowiedział wiele wydarzeń, które spełniły się za jego życia, ale też po jego śmierci, jak na przykład między innymi zdobycie Konstantynopola, najazd Tatarów, oraz powstanie kalifatu, czy śmierć jego bliskich. 

Muhammad a sufizm

Ze względu na prorocza funkcję, jaką Bóg obdarzył Muhammada, posiadał on duchową wiedzę i wgląd, oraz cechy, które czynią go w oczach sufich modelem człowieka doskonałego, oraz gnostyka, który poznał boskie tajemnice.

Prorok Muhammad był nie tylko wysłannikiem bożym, ale łączył w sobie cechy przywódcy społeczności religijnej, przywódcy militarnego, głowy rodziny i co najważniejsze przywódcy duchowego. Sukcesja linii przekazu sufich bierze swój początek właśnie od Proroka Muhammada.

 

Wprawdzie Proroka Muhammada nie jest dłużej fizycznie obecny, a jego cykl proroctwa się zakończył, duchowa siła jego objawienia jest stale odnawiana poprzez cykl świętości i duchowy wymiar islamu, który Prorok otworzył dzięki szariatowi. „Dzięki temu ezoterycznemu wymiarowi islamu i łasce, czyli barace, mieszczącej się w owych utrzymujących go instytucjach i rzecznikach, duchowa siła pierwotnego objawienia była odnawiana poprzez wieki oraz pozostało duchowe życie wiodące ku świętości, która oczyszcza wspólnoty ludzkie i odmładza siłę religii.”10 

Hidr, czyli Zielony Prorok

Mówiąc o cudach w islamie trudno nie wspomnieć Hidra,*11 który jest jedną z najbardziej tajemniczych i kontrowersyjnych postaci, o jakich wspomina Koran. Hidr posiadł ukrytą boską wiedzę, o czym można przeczytać w koranicznej surze Grota, w której Hidr występuje w roli nauczyciela proroka Mojżesza. Nie istnieje powszechna zgoda w islamie, co do tego, skąd pochodzi i kim jest Hidr, ani też czy jest prorokiem, czy jedynie świętym. Sufi uważają go jednocześnie za przyjaciela Boga, proroka i świętego. Dla sufich Hidr jest również przewodnikiem i opiekunem, który pojawia się w życiu sufich by ich prowadzić na duchowej ścieżce. Czasem pojawia się w trudnych dla nich sytuacjach, aby ich chronić.

Słynny andaluzyjski sufi ibn Arabi wielokrotnie spotykał Hidra, który był jego nauczycielem i opiekunem.*12

 

Hidrowi przypisuje się wiele niezwykłych cech, jak choćby nieśmiertelność, możliwość pojawiania się po wieloma postaciami,*13poruszania się bez przeszkód w przestrzeni, czy na wodzie. Imię Hidr pochodzi z języka arabskiego i znaczy kolor zielony. 

Cudów nie ma”

Obecnie żyjemy w czasach, kiedy pojęcie cudu kojarzy się z czymś, co uwłacza ludzkiej inteligencji, rozumowi i co można ignorować lub ośmieszać. Jednocześnie, kiedy zdarzy się coś irracjonalnego, niezrozumiałego, wówczas rodzi to w człowieku lęk, a potem zabobon. Ludzkość, świat zachodni w szczególności, zatraciła wrażliwość i zdolność postrzegania rzeczy „niewidzialnych.” Ludzki umysł i wyobraźnia są codziennie poddawane nadmiernej stymulacji, co prowadzi do utraty zdolności postrzegania i obserwacji. W efekcie nadmiernego oglądania filmów i telewizji, ludzie zatracają różnice pomiędzy tym, co przyjęli z zewnątrz, a tym co płynie z ich wnętrza. Nacisk jaki kładzie współczesna cywilizacja na rozwój umysłu sprawia, że „kwestie związane z sercem,” używając określenia mistyków islamu, są zaniedbane. Dżelaluddin Rumi, trzynastowieczny suficki poeta powiedził kiedyś, że „gdyby Szatan posiadał tyle miłości co rozumu, wtedy przestał by być Szatanem.”

To właśnie dzięki kultywacji i pielęgnacji duchowego serca, narzędzia naszej intuicji, jesteśmy w stanie dostrzegać rzeczy, które nasz umysł nie jest w stanie uchwycić. Cuda nie zdarzały się jedynie w odległej przeszłości, ale są obecne tu i teraz, jednak, aby je dostrzec, musimy otworzyć na nie nasze serca.

Największy cud

Hinduski mistrz Sajjid Abdul Bari Szach powiedział kiedyś: „Przywrócenie życia osobie umarłej nie jest wielkim cudem.” Jego uczeń, Hazrat Hamid Hasan Alawi spytał zdumiony: „Jeśli przywracania życia zmarłemu nie uznamy za cud, czym w takim razie jest cud?” Sajjid Abdul Bari Szach odpowiedział: „Większym zadaniem jest obudzenie martwego serca. Obudzenie martwego serca leży poza możliwościami każdego człowieka, o ile i dopóki łaska Boga nie wesprze jego wysiłków.”*14

© Andrzej Saramowicz

Przypisy

*1 Misje i zadania jakie prorocy otrzymali od Boga były w każdym przypadku tak trudne do zrealizowanie, że pomoc i ingerencja boża wydawała się niezbędna. Stąd Bóg obdarzał proroków siłą niedostępną „zwykłym” ludziom. Dlatego „cuda” jakie towarzyszyły działaniu proroków, były często produktem ubocznym ich działalności.

*2 Określanie się sufim jest uważane za akt pretensjonalny i dowód niedojrzałości duchowej. Ludzi związanych z sufizmem uznaje się umownie za „sufich,” jednak słowo „sufi” tradycyjnie sugeruje pojęcie człowiek doskonałego.

*3 W islamie istnieje podobny zwyczaj odwiedzin grobu Proroka w Medynie, którym często kończy się pielgrzymkę do Mekki. Odwiedziny grobów świętych ma swoją genezę w tej tradycji.

*4 Należy przy tej okazji wspomnieć, iż zgodnie z obietnicą Boga daną Abrahamowi, jego synowie mieli stworzyć dwa wielkie narody. I tak potomkowie Ismaila, utworzyli naród arabski, który wydał proroka Muhammada, zaś potomkowie jego brata Izaaka utworzyli naród żydowski, z którego pochodził Mojżesz i Jezus.

*5 Muhammad Posłaniec Boga. Leila Azzam i Aisha Gouverneur.

*6 Koran, a właściwie Quran w tłumaczeniu z języka arabskiego oznacza recytację.

 

*7 W islamie rozróżnia się pomiędzy wysłannikiem Boga (rasul) a prorokiem (nabi). Każdy wysłannik jest prorokiem, ale nie każdy prorok jest wysłannikiem. Koran (10:47) mówi, że „Każdy naród ma swojego posłańca.” Generalnie, wysłannik jest przekazicielem nowego prawa bożego, prorok zaś kontynuatorem dawnego. Abraham Mojżesz i Prorok Muhammad są zarówno wysłannikami jak i prorokami. Jezus również, ale dodatkowo jest on też Mesjaszem. Salomon, David, Jan Chrzciciel byli tylko prorokami. 

Muhammada, wysłannika Bożego często określa się, jako założyciela islamu. Muhammad założył pierwszą wspólnotę muzułmańska, ale nie islam, który jako religia objawiona nie pochodzi od Muhammada, tak jak nie jest on autorem Koranu.

*8 Sufickie źródła i symbolika podróży nocnej zainspirowały florentyńczyka Dantego do napisania Boskiej Komedii.

*9 Seyyed Hossein Nasr. Idee i wartosci islamu.

*10  Seyyed Hossein Nasr. Idee i wartosci islamu.

*11 Istnieją biblijne odpowiedniki Hidra w postaciach Eliasza, Jana Chrzciciela, czy Melchizedeka. W chrześcijaństwie takim przykładem jest święty Jerzy.

*12 Sufis od Andalusia R.W.J Austin.

 

*13 Szwajcarski psychiatra, Karl Jung wspomina: „Kiedy bylem w Afryce (1925-1926) dowódca mojego safari, somalijski muzułmanin, powtórzył mi to, co jego szajch uczył go o Hidrze: „On może ukazać ci się w postaci światła bez ognia i dymu, lub jako zwykły człowiek na ulicy, albo jako źdźbło trawy.  

Jung stworzył własną egzegezę koranicznej sury Grota i dostrzegał w relacji Mojżesza i Hidra symbole ego i Jaźni (Concerning Rebirth, 1939).

Reklamy