Tagi

Image

 

Kto mi powiada, że moja ojczyzna:

Pola, zieloność, okopy,

Chaty i kwiaty, i sioła – niech wyzna,

Że – to jej stopy.

 

Dziecka – nikt z ramion matki nie odbiera;

Pacholę – do kolan jej sięga;

Syn – piersi dorósł i ramię podpiera:

To – praw mych księga.

 

Ojczyzna moja n i e s t ą d wstawa czołem;

Ja ciałem zza Eufratu,

A duchem sponad Chaosu się wziąłem:

Czynsz płacę światu.

 

Naród mię żaden nie zbawił ni stworzył;

Wieczność pamiętam przed wiekiem;

Klucz Dawidowy usta mi otworzył,

Rzym nazwał człekiem.

 

Ojczyzny mojej stopy okrwawione

Włosami otrzeć na piasku

Padam: Lecz znam jej twarz, i koronę

Śłońca słońc blasku

 

Dziadowie moi nie znali też innej;

Ja nóg jej ręką tykałem;

Sandału rzemień nieraz na nich gminny

Ucałowałem.

 

Niechże nie uczą mię, gdzie ma ojczyzna,

Bo pola, sioła, okopy

I krew, i ciało, i ta jego blizna

To ślad – lub – stopy.

 

Cyprian Kamil Norwid