Tagi

Umar Ibn Muslim był jednym z towarzyszy Imama Sadiq’a (pokój z nim) i często go odwiedzał.
Gdy przez pewien czas jego wizyty ustały, Imam zapytał Alego Ibn Abdul Aziza o to co stało się z Umarem. Ten odpowiedział:
„Zaprawdę oddałbym za Ciebie swje życie!* Umar Ibn Muslim porzucił swoją pracę, i zamiast zabiegać o swoje utrzymanie postanowił praktykować ascetyzm bez przerwy oddając cześć Bogu.”
Gdy Imam usłyszał te słowa, wykrzyknął:
„Biada mu! Czyż nie wie on, że Bóg nie wysłuchuje modlitw tego który nie zabiega o własne utrzymanie?
Gdy Prorokowi(pokój z nim) objawiły się wersety
„(…) A temu, kto się boi Boga, On przygotuje jakieś wyjście;
I da mu zaopatrzenie stąd, skąd on się nawet nie spodziewa. A temu, kto ufa Bogu, On sam wystarczy! Oto Bóg powoduje spełnienie swojego rozkazu! Bóg ustanowił miarę dla każdej rzeczy.”(sura 65;wersety 2,3) 
pewna grupa wiernych postanowiła porzucić swe codzienne zajęcia i praktykować żywot pustelniczy, wypełniony wspominaniem Boga. Uczynili więc tak, twierdząc że wszelkie utrzymanie należy do Boga, a ten nie pozwoli by jego oddani słudzy zginęli w nędzy i biedzie, więc dlaczego więc mieliby spędzić swe życie zabiegając o zapewnienie własnego utrzymania”
Gdy Jego Szlachetność Prorok (pokój z nim) usłyszał o nich, wezwał ich do siebie i zakwestionował powody takiego rozumowania, pytając:
„Dlaczego porzuciliście swoje zajęcia?”
Odpowiedzieli: „Ponieważ to Bogu przypada nasze utrzymanie”. 
Gdy Prorok to usłyszał, zwrócił się do nich następującymi słowami:
„Wasze rozumowanie wprowadziło was w wielki błąd; Zaprawdę, Bóg nie odpowiada na modlitwy tego, który będąc w pełni sił i mając możliwość pracy, odrzuca ją. Powinniście więc wrócić do waszych zajęć” Ba Mardum In Guneh Barkhord Konim, pg. 163; al-Wafi, vol. 10, pg. 15 

*arabski zwrot grzecznościowy wyrażający czystość intencji i oddanie dla adresata