Tagi

Islam, podobnie jak judaizm i chrześcijaństwo, potępia kłamstwo. Jest to jeden z największych grzechów, jakie człowiek może popełnić. Zostało przekazane, że Prorok Mahomet (pokój z nim) powiedział:
„Miejcie się na baczności przed największymi z grzechów: stawianiem czegokolwiek na równi z Bogiem, niewdzięcznością wobec rodziców i kłamstwem!” (Wasa’il Shia)
a także:
„Gdy wierny mówi nieprawdę nie mając na to żadnego usprawiedliwienia, siedemdziesiąt tysięcy aniołów przeklina go. Z jego serca wydobywa się cuchnący opar, który sięga aż do niebios, a jego kłamstwo jest w oczach Boga gorsze niż siedemdziesiąt czynów cudzołóstwa, tak okropnych jak kazirodztwo z własną matką” (Mustadrak ul-Wasa’il)
Kłamstwo potępiane jest do tego stopnia, ponieważ jego prawdziwe skutki mogą być wielokrotnie gorsze od tych zamierzonych przez kłamcę. Nawet niewinne kłamstewko może ostatecznie prowadzić do zniesławienia czyjegoś dobrego imienia, konfliktu pomiędzy ludźmi, całymi społecznościami, a nawet wojny. Kłamstwo może być przyczyną największych ludzkich tragedii i jak powiedział Imam al-Askari (pokój z nim):
„Kluczem do wszelkiego zła jest kłamstwo” (Mustadrak ul-Wasa’il)
Kłamstwo potępiane jest wielokrotnie w samym Koranie. Jest ono nazywane jedną z cech, które charakteryzują ludzi bezbożnych, i wierni zobowiązani są do unikania go:
„Zaprawdę, Bóg nie prowadzi drogą prostą tego, kto jest kłamcą i niewdzięcznikiem” (39:3)
„Unikajcie brudu bałwanów; unikajcie słowa fałszu” (22:30)
Unikanie kłamstwa jest jednym ze sprawdzianów, które czekają nas w tym życiu, i nawet jeśli znajdujemy się w sytuacji, kiedy przyniosłoby ono nam korzyści, należy trzymać się od niego z daleka:
„I ci, którzy nie zaświadczają fałszu, a kiedy przechodzą obok pustej gadaniny, to przechodzą z godnością (…) tacy otrzymają jako zapłatę komnatę wyniosłą za to, iż byli cierpliwi.”(25:72-75)
Prorok powiedział: „Wystrzegajcie się kłamstwa nawet gdy będzie wydawać się wam, że przez nie dostąpicie zbawienia, ponieważ nie przyniesie wam ono nic innego jak zniszczenie” (Wasa’il ul-Shia)
Koran również sugeruje, że kłamcy ściągają na siebie gniew i przekleństwo Boga:
„będziemy się pokornie modlić i wzywać przekleństwa Boga na kłamców!” (3:61)
„(…) by przekleństwo Boga zaciążyło nad każdym z nich, jeśliby był kłamcą.” (24:7)
Kłamstwo jest wizytówką hipokrytów i ludzi bezbożnych. Zostało przekazane iż Prorok Mahomet (pokój z nim) powiedział:
„Są trzy znaki po których rozpoznacie hipokrytę: kłamie, zawodzi pokładane w nim zaufanie i nie wypełnia swych obietnic”
a tak wspomina o tym Koran:
„Jedynie kłamstwo wymyślają ci, którzy nie wierzą w znaki Boga; tacy są kłamcami” (16:105)
Koran zaleca również, by wierni wystrzegali się każdego kłamstwa, nie tylko własnego ale też cudzego, gdyż nieświadome szerzenie fałszywych idei poprzez ich powtarzanie jest również przynosi szkodę:
„O wy, którzy wierzycie! Jeśli przyjdzie do was jakiś zły człowiek z wieścią(kłamstwem), to starajcie się rozeznać, żebyście nie urazili ludzi nieświadomie i abyście potem nie żałowali tego, co uczyniliście” (49:6)
Człowiek który znany jest z kłamstwa, traci swą pozycje w oczach innych. Składanie przez niego fałszywego świadectwa spotyka się z ostracyzmem społecznym i niszczy jego dobre imię. Unikanie towarzystwa kłamców jest cechą prawdziwego wiernego, wspomnianą w Koranie:
„O wy, którzy wierzycie! Bójcie się Boga i przebywajcie z tymi, którzy mówią prawdę” (9:119)
Kłamstwo potępiane jest do tego stopnia, iż człowiek który kłamie nie może zostać uznany za prawdziwego wiernego (al-mumin). Nawet „niewinne” kłamstwa, których celem są żarty, są niewskazane:
„Żaden wierny nie zazna rozkoszy prawdziwej wiary, zanim nie wyrzeknie się kłamstwa, zarówno umyślnego jak i w żartach” (Imam Ali, pokój z nim, ze zbioru al-Kafi)
Kłamstwo przyczynia się do upadku moralnego człowieka i ostatecznie doprowadza go do zatracenia swej duszy. Prorok Mahomet (pokój z nim), zapytany o to za co największa ilość ludzi trafi do piekła, odpowiedział:
„Kłamsto, bo gdy wierzący wypowiada słowa fałszu, otwiera sobie drogę do popełnienia każdego zakazanego czynu. Gdy tak się stanie, wyrzeka się swej wiary, a to otwiera przed nim bramy piekieł” (Wasa’il ul-Shia)
Najgorszym rodzajem kłamstwa jest to, w którym kłamca przysięga na Boga. Czyni go tym samym poręczycielem swego fałszu, bezczeszcząc jego Święte Imię. Imam Dżafar al-Sadik (pokój z nim) powiedział:
„Jeśli człowiek składa fałszywe świadectwo mówiąc „Bóg wie, że mówię prawdę”, (w Dniu Sądu) Bóg spyta się go: Czy nie znalazłeś nikogo gorszego ode mnie, by zaświadczył o twym fałszu?”
Przypadkiem kiedy kłamstwo może zostać uznane za usprawiedliwione, jest sytuacja, kiedy może ono uratować życie niewinnego człowieka. Zostało przekazane, że Prorok Mahomet (pokój z nim) powiedział:
„Jeśli jesteś w stanie uratować życie niewinnej osoby fałszywie przysięgając na Boga, zrób to”
Inna tradycja pochodząca od Imama Dżafara as-Sadika (pokój z nim) tak przedstawia tę kwestię:
„Jeśli zmuszony jesteś złożyć fałszywe świadectwo by ocalić swego Brata przed niesłuszną śmiercią lub powstrzymać grabież swego mienia, twoje kłamstwo nie tylko nie zostanie ukarane, ale nawet będzie policzone jako dobry uczynek”
Są to jedyne sytuacje, kiedy kłamstwo może zostać uznane za dozwolone. Należy jednak pamiętać, że w drugim przypadku, jedynie strata, która pozbawia człowieka podstawowych środków do życia, jest uznawana za usprawiedliwienie kłamstwa. Imam Ali (pokój z nim) powiedział:
„Jedną z oznak prawdziwej wiary jest prawdomówność, nawet jeśli przyczynia się ona do straty, której kłamstwo byłoby w stanie zaradzić” (Nahdżul Balagha)

Advertisements