Tagi

Społeczność nie związana z religią traci poczucie realizmu, swe cenne życie poświęca na błądzenie i „walkę z wiatrakami”, depcze intelekt, pędzi życie zwierzęce, życie z dnia na dzień bez trwałych podstaw. Społeczność taką ogarnia demoralizacja, panuje w niej „prawo dżungli”,w ten sposób traci wszystkie przywileje jakimi Bóg obdarzył człowieka. Oprócz tego, że członkowie takiej zbiorowości nie osiągną szczęścia wiecznego i doskonałości,r również w życiu ziemskim odczują złowrogie skutki swych błędów i odchyleń.
Wcześniej czy później uświadomią sobie na jakie manowce prowadzi droga nakreślana przez religię i wiarę w Boga, prowadzi do harmonii. Będą wtedy żałować swego dotychczasowego postępowania.

Bóg najwyższy oznajmia nam:
„Pomyślność osiągnął ten, kto ją(duszę) oczyścił,
lecz poniósł stratę ten, kto ją zaciemnił!”
(sura Słońce, aja 9,10)

To znaczy: ten który unika nieprawości jest zbawiony, który nie umie ustrzec się grzechu celu tego nie osiągnie.
Oczywiście trzeba wiedzieć, że szczęście jednostki i społeczna harmonia zależą od wypełniania Boskich przykazań, a nie od ich werbalnej akceptacji, ponieważ liczą się czyny, a nie intencje. Wyobraźmy sobie człowieka, który uznając się za muzułmanina reprezentuje czarny charakter, brak mu moralności, a jego postępowanie jest podłe i ohydne, on sam natomiast oczekuje Boskiej nagrody, gdyż jest „muzułmaninem”.Przypomina on chorego, który, po wizycie u lekarza, chowa receptę do kieszeni i udaje się do domu oczekując wyzdrowienia.

„Zaprawdę, ci, którzy uwierzyli,
ci, którzy wyznają Judaizm, chrześcijanie i sabejczycy,
i ci, którzy wierzą w Boga i w Dzień Ostatni
i którzy czynią dobro,
wszyscy otrzymają nagrodę u swego Pana”
(sura Krowa, aja 62)

Można snuć przypuszczenia na podstawie tego wersetu, że ci, którzy wierzą w Boga i Dzień Ostatni, oraz czynią dobro, choćby nie uznawali wszystkich proroków, zostaną zbawieni. Trzeba jednak pamiętać, że w surze „Kobiety”(aja 150 i 151) Bóg najwyższy uznaje za odstępców ludzi nie uznających proroków w ogóle lub akceptujących tylko niektórych:

„Zaprawdę, ci,którzy nie wierzą
w Boga i jego posłańców
i chcą uczynić rozróżnienie
między Bogiem i Jego posłańcami,
mówią:
„Wierzymy w jednych, a nie wierzymy w drugich”
I oni chcą znaleźć sobie
w ten sposób jakąś drogę:
Oni są niewiernymi naprawdę!
I przygotowaliśmy dla niewiernych
karę poniżającą”

Tak rzecz się ma z Żydami, którzy odrzucili Jezusa i Muhammada oraz
chrześcijanami, którzy nie uznali misji tego ostatniego.
Podsumowując trzeba stwierdzić: ten wyciągnie pełne korzyści ze swej wiary, kto uznaje wszystkich proroków i potwierdza to życiem wypełnionym czynieniem dobra.

“Zarys nauk Islamu” Prof. SEYYEDA MUHAMMADA  HUSAYN TABATABAI