Tagi

Wszystkie Niebiańskie religie oparte są na wierze w jednego Boga, monoteizmie. Najbardziej oczywistą i ogólną ich zasadą jest wiara w jednego Boga, choć wśród zwolenników, co poniektórych religii pojawiły się odchylenia od tej wspólnej wszystkim tym religiom zasady. Inspirując się Świętym Koranem i islamskimi narracjami oraz wykorzystując racjonalne dowody, przystąpimy poniżej do wyjaśnienia stopni monoteizmu.

Pierwszym stopniem monoteizmu jest monoteizm nieodzowny. Posiada on dwie interpretacje:
1. Istota Boga jest Jedna, nie ma Mu równych i niemożliwe jest wyobrazić sobie Jego podobieństwa.
2. Istota Boga nie jest częścią składową i nie posiada żadnych struktur.
Przywódca wiernych, Imam Ali, tłumacząc znaczenie powyższego, powiedział:
هُوَ وَاحِدٌ لَيْسَ لَهُ فِي الْأَشْيَاءِ شَبَهٌ
a) – „On jest Jedyny i do nikogo niepodobny”.

وَإِنَّهُ عَزَّ وَجَلَّ أَحَدِيُّ الْمَعْنَى لاَ يَنْقَسِمُ فِي وُجُودٍ وَلاَ عَقْلٍ وَلاَ وَهْمٍ
b) – „I zaprawdę Czcigodny i Głęboko Czczony Allah jest Jednoznaczny, (czyli w Jego istocie nie przejawia się wielokrotność, nie można Go rozdzielić, ani w istocie, ani rozumie, ani wyobraźni”)
Sura „Al-Ihlas” tłumaczy właśnie takie przekonanie muzułmanów o monoteizmie i wskazuje oba stopnie (szczerości). Pierwsza – ajatem :
وَلَمْ يَكُن لَهُ كُفُوًا أَحَدٌ
„Nikt Jemu nie jest równy!”
Druga ajatem:
قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ
Mów: „On – Bóg Jeden”
Dlatego też, chrześcijańska „Trójca” (Bóg – Ojciec, Syn Boży i Bóg-Duch Święty) z perspektywy Islamskiej logiki, uważana jest za absurd. Nieprawidłowość tego rozumowania tłumaczona jest w koranicznych ajatach. W książkach islamskiej scholastyki, kwestia „Trójcy” jest obszernie tłumaczona. My ograniczymy się do jednego z wyjaśnień, które zawiera następujące przesłanie:
„Trójca”, w znaczeniu trój-bóstwa, może oznaczać dwie rzeczy:
1. Wszyscy trzej bogowie mają oddzielną istotę i osobowość, tj. każdy z nich posiada powszechną boskość. Ta wersja przeczy jednak zasadniczemu monoteizmowi w jego pierwszej interpretacji (….).
2. Wszyscy trzej bogowie mają tą samą osobowość, tak, że każdy z nich zajmuje jakąś część. W takim przypadku powinien „składać się z części”, a to z kolei przeczy drugiemu znaczeniu zasadniczemu monoteizmowi.

Z książki ,,Zasady islamskiej wiary”, Dża’far Subhani, tłumaczenie Omm Hussain