Tagi

Jeśli przyjrzymy się czynnikom, które doprowadziły do powstania społeczeństw ludzkich, stanie się dla nas jasne, że człowiek w życiu pragnie i poszukuje szczęścia oraz harmonii. Szczęście owo nie jest możliwe do zrealizowania inaczej jak zabezpieczenie wszystkich środków do życia. Jednak człowiek, dzięki jakiemuś wrodzonemu instynktowi, rozumie, że nie można w pojedynkę osiągnąć tych wszystkich potrzeb, które warunkują jego pomyślność i szczęście. Zdaje sobie z tego sprawę, że sam nie rozwiąże problemów życiowych i nie osiągnie doskonałości. Świadom tej słabości poświęca się życiu społecznemu. Współpraca z innymi jednostkami zostaje uznana za najłatwiejszą drogę do osiągnięcia swych celów.
Człowiek więc przystępuje zbiorowo do zdobywania środków do życia. Każdy odpowiada za zabezpieczenie pewnej liczby określonych środków. Efekty działalności wszystkich jednostek zostają później zsumowane, a każdy członek społeczności,w zależności od rangi swojego działania i pozycji społecznej, otrzymuje swój udział, z którego korzysta i urządza sobie życie. W ten sposób wszyscy pomagają sobie wzajemnie, pracując razem i wytwarzając pewne dobra.

“Zarys nauk Islamu” Prof. SEYYEDA MUHAMMADA  HUSAYN TABATABAI