Tagi

Bóg – to Wszechwiedzący, Wszechmocny, Żywy, Wszechwidzący, Wszystko Słyszący itp. Atrybuty te maja różne znaczenia i to co my rozumiemy pod słowem „Wszechwiedzący”, oznacza zupełnie coś innego, niż to co rozumiemy pod słowem „Wszechmogący”. Podczas gdy wszystkie te cechy mają różne wartości, czy różnią się one między sobą także w prawdziwej i obiektywnej rzeczywistości, czyli czy należą do istoty Boga, czy też są oddzielone?
Odpowiadając na to pytanie, należy powiedzieć:, ponieważ różnicom w istocie Najwyższego towarzyszy struktura Bożej istoty, to musimy zauważyć, że wyżej wymienione atrybuty, choć mają różne znaczenie, to w obiektywnej rzeczywistości są sobie równe. Innymi słowy, natura Najwyższego jednocześnie będąc Jedyną, posiada wszystkie te doskonałe atrybuty. Nie zajmują one jednak części bytu Wszechmogącego, jedna część siłę, a inna życie. Według słów uczonych: „ON CAŁY JEST WIEDZĄ, CAŁY JEST SIŁĄ I CAŁY JEST ŻYCIEM”
Tak więc, nieodłączne atrybuty Wszechmocnego, są jednocześnie wieczne jak i Jego istotą. Nieprawidłowe są poglądy tych, którzy uważają jego atrybuty wiecznymi, ale jako dodatek do Jego bytu. Pogląd ten pojawił się u tych, którzy porównali atrybuty Wszechmogącego, do cech ludzkich – ponieważ cechy i właściwości człowieka, są jego dodatkiem – założyli, że Najwyższy jest taki sam.
Imam Sadyk powiedział:
لَمْ يَزَلِ اللهُ-جَلَّ وَعَزَّ-رَبُّنَا وَالْعِلْمُ ذَاتُهُ وَلاَ مَعْلُومَ، وَ السَّمْعُ ذَاتُهُ وَلاَ مَسْمُوعَ، وَالْبَصَرُ ذَاتُهُ وَلاَ مُبْصَرَ، وَالْقُدْرَةُ ذَاتُهُ وَلاَ مَقْدُورَ
„Nasz Pan jest i był wiecznie Czcigodnym i Czczonym. Wiedza była Jego istotą w czasach, gdy jeszcze nie było wiedzy; słyszenie to Jego byt, w czasach, gdy nie było, co słyszeć; widzenie było Jego istotą, w czasach, gdy nie było nic, na co można by patrzeć; siła to Jego istota nawet wtedy, gdy nie było jeszcze obiektu okazania siły, (czyli wiedza, słyszalność, widzialność i siła, są istotą Wszechmogącego i są z nią zjednolicone)”
Przywódca wiernych Imam Ali, mówiąc o jedności i nierozdzielności atrybutów Najwyższego od Jego istoty, powiedział:
وَكَمَالُ الْإِخْلاَصِ لَهُ نَفْيُ الصِّفَاتِ عَنْهُ، لِشَهَادَةِ كُلِّ صِفَةٍ أَنَّهَا غَيْرُ الْمَوْصُوفِ، وَشَهَادَةِ كُلِّ مَوْصُوفٍ أَنَّهُ غَيْرُ الصِّفَةِ
„I doskonałą szczerością wiary (w monoteizmie) jest zaprzeczanie (rozdzielności) atrybutów, ponieważ każdy atrybut świadczy o różnicy z podmiotem, a podmiot świadczy o różnicy z atrybutem” .

Z książki ,,Zasady islamskiej wiary”, Dża’far Subhani, tłumaczenie Omm Hussain