Tagi

… قُلِ اللَّهُ خَالِقُ كُلّ‌ِ شَيْءٍ وَهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ
„Powiedz: „Kto jest Panem niebios i ziemi?” Powiedz: „To jest Bóg!””
ذَلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ خَالِقُ كُلّ‌ِ شَيْءٍ لآ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ …
„To jest Bóg – wasz Pan, Stwórca każdej rzeczy! Nie ma boga, jak tylko On!”
Oprócz Objawienia, rozum również potwierdza monoteizm w tworzeniu, ponieważ wszystko oprócz Boga, jest w potrzebie, a zaspokojenie potrzeb i spełnienie życzeń pochodzić będzie oczywiście od Wszechmogącego.
Monoteizm w tworzeniu, nie oznacza naturalnie zaprzeczania zasadzie przyczynowości i determinizmu w świecie bytu, ponieważ współoddziaływanie na siebie fenomenów uwarunkowane jest Bożą wolą i istnienie przyczyny i związku przyczynowego jest przejawem Bożej woli. On Jest Tym, Który darował słońcu i księżycowi ciepło i blask i jeśli zechce, to może odebrać ten wpływ, dlatego Jest On Jedynym i Najwspanialszym Stworzycielem.
Jak już mówiliśmy w ósmej zasadzie, Święty Koran również potwierdza porządek przyczynowości:
اللَّهُ الَّذِي يُرْسِلُ الرّ‌ِيَاحَ فَتُثِيرُ سَحَاباً فَيَبْسُطُهُ فِي السَّمَآءِ كَيْفَ يَشَآءُ
„Bóg jest Tym, który posyła wiatry, a one wzburzają chmury; On rozciąga je po niebie, jak chce…”
Ten ajat jasno mówi, że wiatr bierze udział w przemieszczeniu i ruchu chmur.
Fakt, że sfera tworzenia przez Najwyższego odnosi się do wszystkich fenomenów, nie oznacza, że wszystkie negatywne i inne czyny ludzi przypisane są do Niego. Każde możliwe zjawisko, nie może się zrealizować bez wsparcia siły i woli Wszechmogącego. Co się tyczy człowieka, to należy dodać, że ponieważ człowiek jest wolną i samodzielną istotą, to zgodnie z Boskim przeznaczeniem odgrywa rolę podejmującego decyzję. Formowanie czynu z perspektywy posłuszeństwa i grzeszenia, związane jest z jego decyzją i chęcią.
Innymi słowy, Wszechmogący jest Stwórcą i Absolutnym Źródłem bytu:
الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهُ
„On jest Tym, który doskonale stworzył każdą rzecz”.
Ten sposób podejmowania przez człowieka decyzji staje się przyczyną zgodności lub nie z kryteriami rozumu i szariatu. Żeby wyjaśnić to zagadnienie, wyobraźcie sobie dwa czyny człowieka: jedzenie i picie. Ponieważ oba czyny mają pewną część bytu, dlatego odnoszą się do Wszechmogącego. Istnienie bytu, przyjęło w nich jednak formę jedzenia lub picia, a człowiek sformował je za pomocą swoich swobodnych działań, dlatego powinny odnosić się do wykonawcy i w żaden sposób nie można ich w takiej formie przypisać Wszechmogącemu. W ten sposób, Bóg daje sam byt działania, a człowiek, który je lub pije, jest dokonującym czynu.

Z książki ,,Zasady islamskiej wiary”, Dża’far Subhani, tłumaczenie Omm Hussain