Tagi

,

W obrębie każdej religii mamy do czynienia z różnymi formami jej ekspresji; od religijności purytańskiej, przez ludową, aż po nominalną. Ta ostatnia, polegająca na sprowadzaniu religii do sfery tożsamości i deklaracji nie popartych praktyką, nie omija również naszej społeczności – społeczności szyitów (dosłownie „zwolenników” dwunastu Imamów z Ahlul Bejt). Wskazywali nam na ten fakt już sami Imamowie, pokój z nimi:

Imam Dżafar Sadiq (a) powiedział: „Jeśli ktoś swym językiem twierdzi, że podąża za nami, jego czyny są jednak sprzeczne z naszymi, nie należy on do naszych szyitów” (Bihar al-Anwar)

Imam Dżafar spytał Mufaddhala ibn Qajsa o liczbę szyitów w Kufie, na co ten odparł: „Pięćdziesiąt tysięcy”. Imam powiedział: „Chciałbym, żeby takich, którzy potwierdzają swym życiem nasze wierzenia i mówią tylko prawdę było tam chociaż dwudziestu”. (Bihar al-Anwar)

Do Imama Dżafara przybył pewien człowiek i przywitał się. Imam spytał go o jego społeczność, na co on odpowiedział chwaląc swych ludzi i zapewniając o ich uczciwości. Imam spytał go: „Czy bogaci spośród nich odwiedzają biednych?” Człowiek odrzekł: „Niewielu”. Imam spytał: „Czy bogaci pomagają biednym?” Człowiek odrzekł: „Niezbyt”. Imam spytał: „Czy bogaci w ogóle zadają się z biednymi?” , na co człowiek odpowiedział: „Nie są to cechy, które wielu z nas posiada.” Słysząc to Imam rzekł: „Jak więc ta społeczność może nazywać się szyitami?” (Bihar al-Anwar)

Do Imama Alego przyszła grupa ludzi oświadczając „Jesteśmy twoimi szyitami”. Imam powiedział im: „Nie widzę na waszych twarzach oznak szyitów”. Spytali oni: „Jakież są to oznaki?” na co Imam rzekł: „Szyici są bladzi ponieważ spędzają całe noce czcąc Boga, ich brzuchy są zapadłe w wyniku postu, a ich usta wyschnięte z powodu modlitw. Przykrywa ich kurz ludzi pokornych” (Al-Kafi)

Co więc oznacza bycie szyitą? Jakie cechy i uczynki czyniłyby nas godnymi tej nazwy? Imamowie, pokój z nimi, niejednokrotnie nas o tym pouczali. Przede wszystkim szyici podchodzą poważnie do praktyk religijnych:

Imam Baqir powiedział Abu Miqdamowi: „Szyici są bladzi, szczupli i wątli. Ich usta są wyschnięte w wyniku modlitwy, ich brzuchy są zapadłe z powodu postu, a ich twarze pobladłe. Gdy zapada noc, ziemia jest ich łożem i na niej kładą swoje głowy. Ich oczy są załzawione, ich łzy są ciężkie, a ich modlitwy częste. Wciąż recytują księgę Boga. Gdy wszyscy inni się radują, oni są zasmuceni.” (Al-Amali)

Imam Ali (a) spytał Nałfa al-Bakaliego: „Czy wiesz kim są moi szyici?” na co Nałf odrzekł: „Na Boga, nie wiem”. Imam powiedział: „Moi szyici mają wyschnięte usta i puste brzuchy. Na ich twarzach widać oznaki ascezy, są oni bowiem ascetami nocą a lwami za dnia”. (Bihar al-Anwar)

Szyici przygotowani są na to, że ich wybór tej drogi życia oraz ich miłość do Ahlul Bejt mogą spowodować pewien stopień wykluczenia oraz uczynić ich ludźmi, którzy według słów biblijnych są „w tym świecie, ale nie z tego świata”:

Imam Baqir powiedział Dżabirowi: „Prawdziwi szyici nie szczekają jak psy, nie łakomią się na nic jak kruki i nie żebrzą otwarcie nawet gdy głodują. Ledwo wystarcza im na życie i przemieszczają się z miejsca na miejsce. Gdy są gdzieś obecni, nikt ich nie zauważa. Gdy ich nie ma, nikt za nimi nie tęskni. Gdy są chorzy, nikt ich nie odwiedza. Gdy umrą, nikt nie przychodzi na ich pogrzeb. Odwiedzają się za to nawzajem w swoich grobach. (Bihar al-Anwar)

Imam Ali powiedział: „Ktokolwiek kocha nas, Ahlul Bejt, musi być przygotowany na życie w ubóstwie”. (Nahdż al-Balagha)

Praktyki duchowe i dystans do życia tego świata są dla nich podstawą i punktem wyjścia, kształtując ich szlachetny charakter i pobudzając do szlachetnych czynów:

Imam Baqir (a) powiedział: „Szyici Alego to ci, którzy pomagają sobie przez wzgląd na lojalność wobec nas, miłują się nawzajem przez wzgląd na nas i odwiedzają się nawzajem by o nas mówić. Nie dopuszczają się niesprawiedliwości nawet gdy są rozgniewani i nie przesadzają nawet gdy są zadowoleni. Są błogosławieństwem dla swych sąsiadów i pokojem dla swych towarzyszy”. (Bihar al-Anwar)

Imam Baqir powiedział Dżabirowi al-Dżufi: „Dżabir, czy myślisz, że wystarczające jest dla ludzi mieniących się naszymi szyitami, że mówią, że kochają nas, dom Proroka? Na Boga, przysięgam, że szyitami są tylko ci, którzy obawiają się Boga i są Mu posłuszni. Ich znakami są skromność, pokora, dotrzymywanie obietnic, wspominanie Boga, post, modlitwa, szacunek dla rodziców, pomaganie sąsiadom, szczególnie ubogim i zadłużonym, pomaganie sierotom, prawdomówność, recytowanie Koranu i nie mówienie o ludziach źle. Są oni najbardziej prawdomówni ze wszystkich ludzi”. (Al-Kafi)

Imam Dżafar do szyitów: „O słudzy Boga, nakazuję wam bogobojność. Nie lekceważcie ludzi, bo zostaniecie poniżeni. Czyńcie jak nakazał Bóg w swej księdze: „Przemawiajcie do ludzi uprzejmie” (2:83)
Odwiedzajcie chorych, bierzcie udział w pogrzebach ludzi, bądźcie dla nich świadkami, módlcie się z nimi w ich meczetach i respektujcie ich prawa.” (Bihar al-Anwar)

Imam Dżafar powiedział: „Na Boga, ojciec mój powiedział, że jeśli w danej społeczności jest szyita Alego, powinien on być dumą tej społeczności: powinien być wiarygodny, przestrzegać praw, musi być prawdomówny i to jemu ludzie powinni powierzać swoje zaufanie. Gdyby ktoś zaczął o nim szemrać, ludzie od razu powiedzą: ‘Któż może być jak on? Jest najbardziej wiarygodny i prawdomówny spośród nas.” (Bihar al-Anwar)

Imam Dżafar powiedział do szyitów: „Bądźcie dla nas źródłem dumy a nie wstydu. Sprawiajcie by ludzie nas miłowali a nie nienawidzili.” (Al-Kafi)

Proszę wszystkich szyitów, a w pierwszej kolejności siebie samego, aby zawsze pamiętali o tych słowach. W każdej sytuacji, czy to w pracy czy w szkole czy w domu czy nawet na portalach społecznościowych w internecie – każdy z nas jest ambasadorem islamu i szyizmu i ma obowiązek aspirować do najwyższych ideałów islamu. Rozważajmy więc nasze czyny i ważmy nasze słowa. Bądźmy dla naszych Imamów źródłem dumy a nie wstydu.

Szejch Arkadiusz Miernik