Tagi

latajacy_dywan

Dawna legenda głosi, że świat miał czterech wielkich i potężnych władców: Nimroda, Nabuchodonozora, Aleksandra Wielkiego i Sulajmana (Salomona). Dwóch pierwszych było poganami, a pozostali podobno wierzyli w jedynego Boga Allaha.
Największym i najsławniejszym spośród nich był Sulajman. Jest on ulubionym bohaterem arabskich legend i baśni. W Koranie przedstawiony jest jako wysłannik Allaha i pierwowzór Mahometa. Tradycja muzułmańska często przedstawia go jako pierwszego zwiastuna proroczej misji Mahometa wśród  Arabów.
Sulajman posiadał tajemną siłę i dar proroczych przepowiedni. Znał  język ptaków i zwierząt, a na jego usługach były zastępy demonów, wypełniające wszystkie jego życzenia i rozkazy. Budowały mu świątynie, posągi, wydobywały z mórz perły, a z ziemi drogie kamienie i robiły mu kunsztowne naczynia i ozdoby.

Sulajman miał bowiem magiczny pierścień, na którym wygrawerowane było najpiękniejsze imię Boga – Allah. Legenda głosi, że pewnego razu, kiedy Sulajman przebywał w dolinie pomiędzy Hebronem i Jerozolimą, pojawiło się przed nim czterech aniołów. Otrzymał od nich władzę nad wiatrem, wodą, demonami i zwierzętami. Każdy z nich dał mu bowiem po jednym klejnocie, który posiadał magiczną moc nad tymi stworzeniami. Sulajman rozkazał, aby oprawiono te klejnoty w jednym pierścieniu wykonanym z mosiądzu i żelaza. Mosiądzem pieczętował rozkazy dla dobrych demonów, a żelazem dla złych i okrutnych.
Sulajman miał również latający dywan z zielonego jedwabiu, a na nim tysiąc pałaców z przepięknego kryształu, w którym zamieszkiwało trzysta jego żon oraz siedemset  nałożnic.
Legenda głosi, że prowadził on liczne wojny z niewiernymi. Pewnego razu dowiedział się, że w Jemenie szerzy się politeizm. Wyruszył tam na czele armii, na czarodziejskim latającym dywanie. Armia ta składała się z ludzi, dżinów i ptaków. Po drodze zatrzymał się w Mekce, a w tamtejszej świątyni przepowiedział, że pojawi się w przyszłości prorok, który wyjdzie spośród plemion Arabów.

Sulajman wyruszył następnie w dalszą drogę, aż dotarł wreszcie do królestwa Saba. Panowała  w nim niewiasta imieniem Balkis, o której krążyły wieści, że na świecie nie było piękniejszej od czasów proroka Jusufa. Dudek wysłany przez Sulajmana na zwiady ujrzał Balkis na wspaniałym tronie. Miał on osiemdziesiąt łokci długości i tyleż samo wysokości. Jego podstawa była z czerwonego złota i był on cały wysadzany rubinami i perłami. Królowa ta czciła słońce, lecz porażona potęgą i mądrością Sulajmna stała się jego żoną, urodziła mu syna  i uwierzyła w jedynego Boga Allaha.
Wśród cudów, z których słynął pałac Sulajmana, wymieniany bywa często jego wspaniały tron, który miał postać czterech lwów, wyrzeźbionych z czerwonego rubinu. Ponad jego głową były cztery sępy z rozpostartymi skrzydłami. Skrzydła te składały się , kiedy Sulajman zstępował z tronu i rozpościerały się, kiedy na nim zasiadał. Cztery lwy tworzyły talizman. Kiedy bowiem Nabuchodonozor wkroczył do Jerozolimy i chciał zasiąść na tronie Sulajmana, lwy zmiażdżyły mu stopy i zrzuciły z tronu.
Legenda głosi, że przez pewien czas, za podszeptem szatana, Sulajman począł oddawać cześć bożkom pogańskim i za karę Allah pozbawił go tronu. Sulajman miał bowiem zwyczaj podczas kąpieli zdejmować magiczny pierścień. Pewnego razu powierzył go Aminie, jednej ze swych żon. Wtedy jeden z demonów, imieniem Sachr, przyjął jego postać i skradł pierścień. Panował przez czterdzieści dni pod postacią Sulajmana, lecz ten w międzyczasie wyprosił przebaczenie od Allaha. Pewnego razu, kiedy kroił rybę złowioną w morzu, znalazł w jej wnętrznościach swój pierścień zgubiony przez demona. W ten sposób odzyskał ponownie utracony tron.
Panował czterdzieści lat, a umarł mając pięćdziesiąt osiem. Grób jego znajdować się ma pośrodku oceanu, w wykutym ze skał pałacu. W pałacu tym stoi tron, dzień i noc strzeżony przez dwunastu strażników. Na tronie spoczywa nieruchomo Sulajman z magicznym pierścieniem na palcu.

Z książki „Mity i legendy w krainie Proroka” , Ryszarda Piwińskiego

Grafika: http://www.tapeta.pl