Tagi

MonaLisaBurqa1

 

Poeta Ibn Sara tak pięknie i plastycznie opisuje:

„I często moja ukochana odwiedzała mnie podczas nocy czarnej jak jej włosy i pozostawała u mnie aż do świtu jaśniejącego jak jej twarz. Miałem jako swojego współbiesiadnika, podczas gdy miłość idealna (al – hubb al – udhri) była naszym trzecim towarzyszem.
Okazałem się wstrzemięźliwszym wobec niej, jak to czyni człowiek szlachetny w pełni swoich sił; bo czystość jest cnotą, kiedy ten, kto ją zachowuje, jest w pełni swoich sił fizycznych.”

Taka poezja odzwierciedla w znacznym stopniu rzeczywistą kurtuazję okazywaną kobietom, rozpowszechnioną wśród Andaluzyjczyków. Dobre maniery, elegancja, nawet pewna przesada (którą się i dzisiaj w Hiszpanii spotyka) były znane nie tylko wśród warstw wyższych, ale przejawiały się powszechnie, spontanicznie wśród mieszkańców Andaluzji. Tę skłonność naturalną do uprzejmości i dobrego wychowania nazywano tam zarf i odab.

O wysokiej pozycji kobiety andaluzyjskiej w życiu kulturalnym świadczyły też liczne poetki Andaluzji, znane tam od IX do XIII wieku; odzwierciedlały one też idee społeczne i religijne epoki. W X wieku słyszymy, że kobiety zajmują się naukami religijnymi i filologicznymi, są kopistkami Koranu, pełnią nawet funkcje sędziów. W wieku XI kobieta andaluzyjska dąży do jeszcze bardziej czynnego udziału w życiu społecznym i kulturalnym. Wiele było sławnych kobiet, które weszły do historii kultury i literatury Andaluzji, najbardziej głośne imiona to al – Wallada, ar – Rumajkija (I ‚ timad), Hafsa ar – Rakunijja.

Fragment książki „Historia literatury arabskiej” Józef Bielawski

Reklamy