Tagi

ekologia;cdde

 

Eko-islam (Eco-islam) terminem tym określana jest  szeroka dywagacja nad światem przyrody, ochroną środowiska naturalnego i prawami zwierząt w świetle doktryny teologicznej i praktyki muzułmańskiej.

Współcześnie zwykło się twierdzić, iż zamysł ekologiczny, wszelkie sformalizowane sposoby opisu i odnoszenia się do kwestii Natury jako takiej są wynalazkiem XX i XXI wieku. Nic bardziej mylnego. Intelektualnie – jak wskazuje Patricia Crone – muzułmanie znacznie wcześniej niż chrześcijanie zainteresowali się problemem cierpienia zwierząt oraz kwestiami odpowiedzialności człowieczeństwa za środowisko ( P. Crone, Medieval Islamic Political Thought, EUP, Edinburgh 2005, ss. 354). Już w IX wieku mutazylici dostrzegli brak sprawiedliwości w równym traktowaniu, który odnosił się wyłącznie do ludzi. Jeśli zadaniem człowieka jako istoty jest pomnażanie wszelkich dóbr, sprawowanie przedstawicielstwa (człowiek Kalifem) na ziemi, ograniczanie krzywd i cierpienia, to musi się to odnosić także do otaczającego go świata. XIII-wieczny fakih (jurysta, interpretator prawa muzułmańskiego) Izz Ibn Abd Al-Salam zalecał, aby każde działanie ludzkie cechowało pomnażanie sfery dobra przy jednoczesnym minimalizowaniu krzywd, szkód i cierpienia. Niehumanitarne traktowanie zwierząt jawnie godziło w porządek świata (salah). Uczony ten prawdopodobnie jako pierwszy na piśmie sformułował kodeks praw zwierząt. Piśmiennictwo w tej kwestii dowodzi również, że złe traktowanie zwierząt zasługiwało na sformalizowany system kar ( R. Foltz, Animals in Islamic Tradition and Muslim Cultures, Oneworld. Oxford 2006, s. 34).Warto tu również zwrócić szczególną uwagę na istnienie instytucji muhtasiba, którego jednym z obowiązków było sprawowanie kontroli nad traktowaniem zwierząt na targach.

Dalszy ciąg artykułu na stronie:  http://polskaarabka.blogspot.de/p/islam-ekologia.html