Tagi

Monoteizm w oddawaniu czci jest wspólną zasadą dla wszystkich Niebiańskich religii, a filozofia proroctwa polegała właśnie na przypominaniu o tej zasadzie. Święty Koran mówi o tym:
وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِي كُلّ‌ِ اُمَّةٍ رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ
„Posłaliśmy do każdego narodu posłańca: „Czcijcie Boga i unikajcie bałwochwalstwa!”
Wszyscy muzułmanie mówią:
إِيَّاكَ نَعْبُدُ
„Oto Ciebie czcimy i Ciebie prosimy o pomoc”.
Skoro tak, to nie ma wątpliwości, że cześć należy oddawać Bogu i nikt nie przeczy tej ogólnej zasadzie. Pytanie jednak, czy niektóre czyny są oddawaniem czci komuś innemu niż Wszechmogącemu, lub czy nie ma w tym nic nagannego? Aby znaleźć właściwą odpowiedź na to pytanie, należy logicznie określić, czym jest oddawanie czci i rozdzielić czyny, które są oddawaniem czci od tych, które służą, jako przejaw szacunku i wyniesienia.
Nie ma wątpliwości, co do tego, że czczenie ojca, matki, Proroka i świętych jest zabronione i uważane za bałwochwalstwo. Jednocześnie należy im się okazywanie szacunku i jest to akceptowane przez wewnętrzną logikę monoteizmu. Święty Koran mówi o tym:
وَقَضَى رَبُّكَ اَلاَّ تَعْبُدُوا إِلآَّ إِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَاناً
„I postanowił twój Pan, abyście nie czcili nikogo innego, jak tylko Jego; i dla rodziców – dobroć!”

Teraz musimy przyjrzeć się, czym się różni „czczenie” od „szanowania” i w jaki sposób jedno działanie w niektórych sytuacjach (jak oddanie czci Adamowi przez anioły i synów Jakuba przed Józefem) jest uważane za monoteizm i to samo działanie w innych przypadkach (jak czczenie idoli), jest pogaństwem i bałwochwalstwem? Odpowiedź zawarta została w poprzednim temacie, dotyczącym monoteizmu w zarządzaniu.
Oddawanie czci, (które zabronione jest komukolwiek, oprócz Allaha) – to przejawianie przez człowieka posłuszeństwa i pokory wobec jakiegokolwiek obiektu z wiarą w to, że cały los wszechświata i ludzkości znajduje się bezpośrednio w gestii tego obiektu. Innymi słowy, jest to wiara, że jest on „Panem” i „Władcą wszechświata i ludzi”.

Jeśli jednak pokora i posłuszeństwo, okazywane będą sprawiedliwemu słudze Allaha, który jest pobożnym, bogobojnym oraz posiada zasługi i cnoty, to w takim przypadku będzie to uważane za szacunek a nie kult. Skoro pokłony aniołów, czy synów Jakuba nie przyjęły formy bałwochwalstwa, to tylko z powodu, że temu posłuszeństwu towarzyszyło uznanie swojego poddaństwa przed Bogiem. Pokora ta wynikała z przyznania wysokiej pozycji Adama i Józefa (i jednocześnie z szacunku do nich i ich pozycji przed Wszechmogącym), a nie z powodu wiary w to, że są ich panami.
Dzięki tej zasadzie, można zrozumieć szacunek muzułmanów do świętych ludzi i miejsc ich pochówku. Jasny jest fakt, że całowanie grobowców świętych i radość w dniu narodzin Proroka Muhammada, wynika z szacunku i miłości do nich. W żadnym wypadku nie z powodu uznania ich dominacji. Czytanie wierszy wychwalających świętych, lub panegiryków, w których opłakuje się ich męczeńską śmierć, zachowanie pamiątek islamskiej twórczości i wznoszenie chramów nad grobami wielkich ludzi, nie jest ani pogaństwem, ani nowością (bida’a – przyp. tłumacza). Nie jest to bałwochwalstwem, ponieważ źródłem tych działań jest miłość i przywiązanie do Świętych, a nie uznanie ich panowania. Wszystko to, nie jest również bida’a, gdyż działania te mają koraniczną podstawę i podawane są w wielu wiarygodnych hadisach – należy kochać i szanować Proroka i jego pobożny ród. Działania, jakie podejmujemy w dniu ich narodzin i w dzień wystąpienia Proroka Muhammada ze swoją proroczą misją, są właśnie przejawem tej miłości (wyjaśnienie tego tematu znajdować się będzie w dziale „Bida’a”.
Czczenie przez bałwochwalców idoli jest naganne i poddawane krytyce, jako że wypływa z uznania ich panowania i wiary w to, że w ich rękach znajduje się określona część ludzkiego losu. Poganie, wierzyli w każdym bądź razie, w ich wielkość, prawo wybaczania i wstawiennictwo.

 

Z książki ,,Zasady islamskiej wiary”, Dża’far Subhani, tłumaczenie Omm Hussain