Tagi

New Picture (9)[4]

Nazwa Tatar, po chińsku Ta – ta, pojawiła się po raz pierwszy w źródłach chińskich i starotureckich napisanych w VI wieku. Plemię określone tą nazwą koczowało między jeziorem Biur Nor a górami Chingan, nad dolnym biegiem rzeki Kerulen i w części Mandżurii. Z biegiem lat plemię Tatarów tak się rozrosło, że nazwą jego poczęto określać w Chinach wszystkich Mongołów. Według wybitnego historyka perskiego z XIV wieku Raszida ed – Dina, wezyra na dworze władców Iranu, Tatarzy typem fizycznym, językiem i obyczajem byli zbliżeni do innych plemion mongolskich. Liczyli wówczas około 70 tyś rodzin. W XII wieku uznawali zwierzchnictwo tungusko – chińskiego państwa Dżurdżenów – Kin.
Tatarzy ustawicznie buntowali się przeciw cesarzowi, dawali się też mocno we znaki innym koczownikom i przyczynili się do zniszczenia władcy jednego z silniejszych związków plemiennych – chana Kabuła. „Gdyby Tatarzy obok liczby odznaczali się jeszcze zgodą, żaden naród nie mógłby stawić im czoła!“ – pisał Raszid ed – Din. Walki wewnętrzne umożliwiły potem chanowi Czyngisowi ich rozbicie. Pokonani Tatarzy rozproszyli się po całym państwie mongolskim, przeniknęli do armii, zmieszali się z innymi plemionami, obejmowali nieraz wysokie stanowiska. Tatarami poczęto niebawem nazywać całą ludność imperium Czyngisa, choć on sam nazywał swój lud Mongołami. Najbliżej Chin mieszkali najbardziej cywilizowani Biali, dalej Czarni, wreszcie na północy, w tajgach – prymitywni Tatarzy Leśni.

Leszek Podhorodecki „Tatarzy“

Grafika: internet