Tagi

8412-1

Theodor Nöldeke urodził się 2 marca 1836 r. w Hamburgu. Studiował na uniwersytecie w  Getyndze, a także w Wiedniu, Lejdzie oraz Berlinie. Został mianowany Profesorem Uniwersytetu w Gutting w 1861 r, Uniwersytetu w Kiel w 1864r. oraz uniwersytetu w Strasburgu w 1872r, gdzie pracował aż do emerytury w wieku 70 lat. W 1888 roku został odznaczony orderem  Pour le Mérite, którym odznaczani byli wybitni wojskowi oraz artyści i naukowcy. Był poliglotą i poza niemieckim poznał doskonale języki arabski, hebrajski, aramejski, abysyński, grecki, łaciński, angielski, włoski i hiszpański. Uważany za jednego z najwspanialszych niemieckich orientalistów, poświęcił się studiowaniu języków semickich i badaniu islamu.

W swej książce ,,Gechichte des Qorans” tak pisał o Proroku Muhammadzie:
„Koran został objawiony Muhammadowi, Prorokowi Islamu, a nawet Prorokowi całego świata, który przyniósł ludzkości wspaniałą religię oraz prawo przepełnione dobrymi manierami i zasadami. Powinniśmy sprawiedliwie oceniać Muhammada, gdyż to, co czytamy o nim, to same atrybuty jego doskonałości. Zasługuje więc na to, by odnosić się do niego z honorem.”

Theodor Nöldeke napisał wiele prac z zakresu arabistyki  i islamoznawstwa  ale także tłumaczył arabską poezję klasyczną oraz dokonał tłumaczenia kroniki At – Tabariego, która do dziś jest cennym źródłem informacji, ze względu na liczne przypisy tłumacza. Był także autorem artykułów do jedenastego wydania (1910 – 1911)  Encyklopedii Britannici.
Swe największe osiągnięcia miał na polu językoznastwa semickiego. Na szczególną uwagę zasługują jego prace na temat klasycznego języka arabskiego, syryjskiego oraz mandejskiego. Nöldeke był  największym autorytetem w dziedzinie irańskiej literatury epickiej i stał się jednym z najbardziej znanych iranistów swego czasu. Jego praca odznacza się bardzo szczegółową precyzją filologiczną, szerokim zakresem lektury kontekstu oraz pragmatycznym podejściem które nie pozostawia miejsca na nieuzasadnione spekulacje.

Jako przyjaciel duńskiego edytora dzieła Tabariego, Michaela Jan de Goeja, Noldeke podjął się ogromnego wyzwania spisania przed-islamskiej historii Iranu, co oznaczało szczegółowe zagłębienie się w irańskie teksy źródłowe i irański język. Poprzez pracę nad arabskimi i aramejskimi źródłami Noldeke utwierdził podstawy naszego współczesnego rozumienia wczesno-średniowiecznego sasanidzkiego Iranu i czasów wczesno-islamskich. Jednym z jego największych osiągnięć było udowodnienie tezy zaproponowanej wcześniej przez Nielsa Ludwiga Westergaarda (1815-1878), iż język średnioperski nie był hybrydą irańsko-semicką, ale autentycznym irańskim dialektem, którego fonetyczna forma została „przysłonięta przez częściowo kryptograficzne, a częściowo przez bardzo historyczną pisownię”.
Do jego wybitnych uczni należał Niemiec Gothelf Bergsträsser, który był znany jako zbieracz najstarszych  manuskryptów koranicznych i ich badacz. Theodor Nöldeke zmarł 25 grudnia 1930 roku w Karlsurhe i obok Ignazego Goldzihera i Christiana Snouck Hurgrnojego uważany jest za ojca nowoczesnej islamistyki w Europie.

Niektóre jego dzieła:

-Geschichte des Qorans, 1860, (Hildesheim 2005).
-Beiträge und Neue Beiträge zur semitischen Sprachwissenschaft, 1981.
-Iranian National Epic, 1977.
-Sketches from Eastern History, 1977.
-Das Leben Mohammeds, 1863.
-Beiträge zur Kenntnis der Poesie der alten Araber, 1864.
-Die alttestamentliche Literatur, 1868.
-Untersuchungen zur Kritik des Alten Testaments, 1869.
-Geschichte der Perser und Araber zur Zeit der Sasaniden. Aus der arabischen Chronik  des Tabari übersetzt, 1879 (Leiden 1973).
-Zur Grammatik des klassischen Arabisch, 1896.
-Fünf Mo’allaqat, übersetzt und erklärt, 1899-1901.
-Compendious Syriac grammar. With a table of characters by Julius Euting, tłum. James A. Crichton, 1904.
-Mandäische Grammatik mit einer lithographirten Tafel der Mandäischen Schriftzeichen, 1875.

 

Źródło: islamstory.com

Reklamy