Tagi

10246724_735422029823454_2284268595433567659_n

Osmańskie kobiety w podróży…

Częściowo przyczyną było to, że od połowy XVI wieku poszczególni sułtani byli coraz mniej uzdolnieni, częściowo zaś fakt, że sami niewolnicy starali się każdorazowo zapobiec wejściu na tron silnego przywódcy. Sułtan nie był już zwycięskim wodzem zdobywającym coraz to nowe tereny. W wyniku sporów politycznych między frakcjami niewolników, które pragnęły wyboru jak najsłabszego władcy, sułtan usunął się w cień życia rodzinnego, napawając się rozkoszami haremu. W tych warunkach to raczej wielki wezyr, a nie sułtan, sprawował faktyczną władzę w państwie. Kolejnym przejawem upadku dyscypliny było zniesienie dreusirme na początku XVII wieku i zmiana zadań pałacowych niewolników. Początkowo byli oni, jak wiadomo, regularnie rekrutowanym, społecznie izolowanym korpusem, w którym awans związany był ściśle z postępami i zdolnościami. Stopniowo stali się oni uprzywilejowaną grupą dziedziczącą urzędy., skoncentrowaną na załatwianiu przez przekupstwo karier swoich synów. Rozpad dyscypliny w samym centrum przeniesiony został także do prowincji. Odzwierciedlają to liczne bunty i rebelie, jakie wybuchały w XVI i XVII wieku, czasem dowodzone przez zdeklasowaną arystokrację turkmeńską.
Krótki wzrost siły za wezyratu rodu Köprülü świadczy o słuszności powyższych wywodów, które upatrują źródła upadku imperium w osłabieniu władzy centralnej. Mehmed Köprülü powołany został na stanowisko wielkiego wezyra (1656 – 61) w czasach ostrego kryzysu.We wschodniej Anatolii wybuchało wiele rebelii przeciwstawiających się władzy, a Wenecjanie zniszczyli flotę osmańską u wejścia do Dardaneli. Uważany za jednego z ostatnich niewolników pałacowych zwerbowanych przez dreusirme, zastosował on ostry terror, aby zlikwidować niebezpieczeństwa zagrażające systemowi. Jego syn, Ahmed (wezyr w latach 1661 – 76), kontynuował działalność ojca, choć nie przelał tak wiele krwi, jak jego przybrany syn Kara Mustafa (wezyr w latach 1676 – 83). Rezultatem tych działań było wzmocnienie siły i skuteczności armii. Pozwoliło to Osmanom jeszcze raz zagrozić habsburskiej metropolii.

Źródło: Wielkie kultury świata – Islam

Grafika: internet