Tagi

Military_volunteers_of_iran_during_Iran-Iraq_War_3

Ajatollah Chomeini zamiast pojęcia Dżihad Obronny, najczęściej używał określenia Wojna Obronna, dżang – e defa’i. Termin wojna, dżang nie był w ujęciu przywódcy irańskiej rewolucji jednoznaczny z pojęciem Dżihad. Chomeini wyróżnił dwa rodzaje wojny: jeden określił mianem Dżihad, drugi obroną Defa. Oba pojęcia, nawzajem się uzupełniając, zawierają inne treści. Obrona jako akt zbrojny był dla niego po prostu wojną. Natomiast jako posunięcie moralne, tzn. , obrona wartości, religii, tradycji, miała charakter Dżihadu o wymiarze walki ideologicznej między wartościami duchowymi, reprezentowanymi przez kulturę muzułmańską, a materializmem Zachodu. Chomeini uważał, że obrona jest jedyną formą walki zbrojnej, która może zostać podjęta we współczesnym państwie szyickim, gdyż walka zbrojna w formie ataku jest ze względu na nieobecność imama niemożliwa. W 1359 r. h. W przemówieniu skierowanym do członków sztabu mobilizacyjnego Chomeini powiedział:

Doktryna Dżihadu to jedno; Doktryna Obrony to drugie. Czas Obrony różni się od czasu Dżihadu. Przeprowadzenie Dżihadu wymaga spełnienia zastrzeżonych warunków, obrona nie jest określona zasadami, wymaga jedynie przystąpienia do niej.

A zatem słowo Dżihad, jako pojęcie występujące w Koranie oraz obowiązek wykonywany przez pierwszych dwunastu imamów (i zastrzeżony dla pierwszych dwunastu imamów), miało – zdaniem Chomeiniego – charakter uświęcony, na co wskazują określenia Święty Dżihad, Dżahad – e Moghaddas lub Święta Obrona, Defa’ – e Moghaddas, jakich używał Chomeini.

Współcześni ideolodzy Wojnę Obronną określają również mianem Wojny Narzuconej, Dżang – e Tachmili. Jej rozpoczęcie spowodowane jest agresją zbrojną z zewnątrz. W ujęciu wielu irańskich myślicieli, do których należą między innymi Chomeini i Motahhari, taki charakter miała wojna z Irakiem.

Przystąpienie do tego rodzaju walki nie wymaga wezwania imama, a obowiązek udziału w działaniach wojennych spoczywa na wszystkich obywatelach bez względu na płeć i wiek. Chomeini zaznaczał:

Obowiązek obrony jest powszechny (…) Jeżeli nasz muzułmański kraj zostanie zaatakowany lub ktoś będzie chciał podjąć atak, na wszystkich obywateli: kobiety, mężczyzn dorosłych, nałożony zostaje obowiązek przystąpienia do obrony. Nawet starzec, który nie jest w pełni sprawny musi uczestniczyć w obronie.

Ajatollah traktował uczestnictwo w obronie jako obowiązek narodowy:

Obrona Islamu i kraju muzułmańskiego jest nakazem, który w momencie niebezpieczeństwa jest obowiązkiem narodowym określonym przez prawo i spoczywa na wszystkich grupach społeczeństwa

Ajatollah powiedział także:

Tylko ten, kto został zabity w imię świętego celu i ochrony praw człowieka zasługuje na miano męczennika.

Grafika: internet