Tagi

1899-43076

Po zamordowaniu Usmana, 24 czerwca 656/25 zu al – hidżdża kalifem ogłoszono pierwszego kuzyna Proroka i męża jego ulubionej córki Fatimy, Alego Ibn Abi Taliba, który podczas buntu przeciw swemu poprzednikowi wolał trzymać się na uboczu. Wkrótce po wyborze Ali opuścił Medynę kierując się na Al – Basrę, by walczyć z dalszym kuzynem Proroka, Az – Zubajrem, oraz z Talhą, jednym z pierwszych towarzyszy Proroka. Duszą całej tej koalicji była jednak Aisza, córka Abu Bakra, wdowa po Proroku, nienawidząca Alego, który jak się twierdzi miał w swoim czasie urazić dumę własną „matki wiernych“, poddając w wątpliwość jej małżeńską stałość. W miesiącu dżumada II 36/grudzień 656 pod Churajbą, w okolicach Al – Basry, Ali wydał bitwę koalicji. Starcie , które przeszło do historii jako „bitwa wielbłąda“ (od wielbłąda, na którym Aisza zagrzewała do walki wrogów Alego) zakończyło się pełną klęską wrogów kalifa. Talha i Az – Zubajr utracili w walce życie. Aisza zaś dostała się do niewoli. Z honorami należnymi wdowie po Proroku odesłano ją do Medyny (szkoda, że się nie zachowywała jak przystało na wdowę po Proroku i nie czuła odpowiedzialności za fitnę i śmierć wielu muzułmanów).

P. K. Hitti pisze: „ Ali ze swej nowej stolicy Kufy zainaugurował swoje rządy dymisją większości gubernatorów prowincji mianowanych przez swojego poprzednika, a od innych zażądał złożenia przysięgi wierności. Z jednym z nich, Mu’awija Ibn Abi Sufjanem, gubernatorem Syrii i krewnym Usmana, Ali nie liczył się wcale. Mu’awija wystąpił teraz jako mściciel męczeńskiego kalifa. Wystawił w meczecie w Damaszku krwią splamioną koszulę zamordowanego władcy i palce ręki jego żony Na’ili, które odcięto, kiedy próbowała bronić Usmana.
Występując w roli mściciela Usmana, Mu’awija obciążył odpowiedzialnością za jego śmierć Alego i kategorycznie odmówił posłuszeństwa kalifowi. Między Alim a Mu’awiją doszło do 110 dni starć na równinie As – Siffin na południe od Ar – Rakki. Przerwała je 10 safara 37\26 lipca 657 propozycja rozejmu ze strony Mu’awiji i przekazanie sporu do arbitrażu. W tym też celu obydwie strony wyznaczyły rozjemców: Ali – Abu Musę al – Aszariego, a Mu’awija – Amra Ibn al – Asa. W ramadanie 37\styczeń 659 w obecności ustalonej liczby obserwatorów doszło do „konferencji“ w Al – Azruch. O jej przebiegu i wynikach opinie źródeł są podzielone. Mając na uwadze sprzeczne relacje średniowiecznych arabskich kronik i roczników zacytuję amerykańskiego arabistę:
„To, co w rzeczywistości mogło się wydarzyć, a mianowicie, że obaj rozjemcy pozbawili stanowiska obu mocodawców, było przegraną Alego, Mu’awija nie miał żadnego kalifatu, aby się go miał zrzekać. Był tylko gubernatorem prowincji. Sam fakt arbitrażu postawił go na równym poziomie z kalifem Alim, którego pozycja przez to obniżyła się do roli zwykłego pretendenta. Wyrok sędziów pozbawił Alego rzeczywistego stanowiska, a Mu’awiję fikcyjnej pretensji, której nie śmiał publicznie nawet dochodzić. Dopiero w roku 661, w dwa lata po opuszczeniu kurtyny z przeprowadzonej farsy arbitrażowej, Mu’awija ogłosił się kalifem w Jerozolimie.“

Na podstawie : Philip K. Hitti „Dzieje Arabów“