Tagi

Józef Bielak urodzony w 1741 roku we wsi Łowczyce , powiat  nowogródzki , zmarł 11 czerwca 1794 roku – generał major wojsk polskich. Rodzice Osman Bielak I Regina Bielak ( z domu Rudnicka)należeli do stanu szlacheckiego herbu Bielak. Ignacy Chodźko pisał, że „znała go cała Litwa”. Od młodych lat poświęcił się służbie wojskowej. Rozpoczął ja jako chorąży w tatarskim pułku ułańskim pod dowództwem generała Czymbaja Murzy Rudnickiego, który  przydzielony był do dworu saskiego do 1764 roku. W 1760 roku został rotmistrzem. Młody Bielak uczestniczył w wojnie smoleńskiej (1756 – 1763). Pułk Rudnickiego, zgodnie z rozkazem króla Augusta III, elektora saskiego, walczył na Śląsku , w Saksonii i Czechach. Podczas kampanii J. Bielak wyróżniał się odwagą i rozlicznymi wojennymi zasługami. Biorąc pod uwagę zasługi 21 – letniego Bielaka, austriacka cesarzowa Maria Teresa w roku 1762 nagrodziła go złotym orderem z łańcuchem. W tym samym roku został pułkownikiem wojsk Wielkiego Księstwa Litewskiego. W roku 1764 pułk tatarski przemianowano na  pułk Straży Przedniej, zaś 17 kwietnia Bielak objął jego dowództwo. Sprawował je trzydzieści lat, aż do roku 1794. Zgodnie w przywilejem króla Augusta III, wydanym 23. 03. 1794 roku, za zasługi wojenne otrzymał wieś Koszoły w powiecie bielskim, która wcześniej należała do generała Czymbaja Murzy Rudnickiego.

W latach 1769 – 1771 wspierał barskich konfederatów – związek zbrojny, skierowany przeciwko królowi Polski i Litwy, Stanisławowi Augustowi Poniatowskiemu, oraz Rosji. W roku 1772 przeszedł na stronę króla, niebawem też awansował na generała – majora. Dowodząc swoim pułkiem przedniej straży uczestniczył w wojnie polsko – rosyjskiej 1792 roku. Pułk Bielaka walczył pod Mirem, Zalewą i Brześciem.  Chociaż wojna była niekorzystna dla Litwy i Polski, okazał się on jednym z najbardziej utalentowanych oficerów kampanii. Za bojowe dokonania w roku 1792 odznaczony został Krzyżem Virtuti Militri. W początkowym okresie powstania kościuszkowskiego Józef Bielak stał po stronie konfederatów targowickich, a do powstania dołączył w jego ostatnich dniach. Po krótkim odpoczynku na Żmudzi ruszył ze swoim pułkiem w kierunku na Grodno, do obozu litewskich powstańców. Pułk Bielaka zaliczony był do korpusu młodego księcia Franciszka Sapiehy. W efekcie zaistniałych rozbieżności z księciem i jego dymisją, 08. 06. 1974 roku Józef Bielak został mianowany dowódcą tego korpusu i wraz z nim udał się do Słonima. Tam niespodziewanie zmarł i pochowany został na tatarskim mizarze w Studzionce. Jego pierwszą żoną była Urszula Łoś, drugą – Kunegunda Tuhan – Baranowska. Miał trzynaścioro dzieci.

Źródło: Tatarskie Biografie

POL_COA_Bielak.svg