Tagi

lamanie_chleba

Chleb jest niewątpliwie najważniejszym pokarmem Bliskiego Wschodu. Uważa się go za pokarm uświęcony. W niektórych rejonach Palestyny szacunek względem chleba jest tak wielki, że spożywający go nie wstaną od stołu, by przywitać gościa, jeśli ten przybędzie w czasie wspólnego łamania chleba. Gość będzie musiał poczekać aż gospodarze skończą.
Wszystkie rzeczy związane z chlebem- od siania ziarna po pieczenie bochenków-czyni sięw imię Boga.

„Chleby pokładne”- tak Stary Testament nazywa 12 chlebów znajdujących się stale na osobnym ołtarzu w świątyni. W dzień szabatu przynoszono świeże „chleby pokładne” i posypywano je kadzidłem, a stare mogli spożyć jedynie kapłani (por. Kpł 24,5-9).

Kapłan Achimelek w drodze wyjątku nakarmił chlebami pokładnymi głodnego Dawida w czasie jego ucieczki przed zemstą króla Saula (l Sm 21,4-7). Pan Jezus odwołał się do tego przykładu w dyskusji z faryzeuszami oskarżającymi Go o łuskanie kłosów w szabat (Mk2,23-28).

Na Bliskim Wschodzie łamie się chleb, natomiast nie wolno go kroić.
Krojenie chleba byłoby jak krojenie samego życia.
W Księdze Lamentacji (4,4) czytamy natomiast: „Maleństwa o chleb błagały, a nie było, kto by im łamał”. Słowa „łamać chleb” oznaczają tu podawanie posiłku.

Określenie „jeść chleb” jest w Biblii często używane jako synonim spożywania posiłku. W Księdze Rodzaju (43,32) napisano, że Egipcjanom nie wolno było jeść chleb razem z Hebrajczykami, co oznaczało, że w ogóle nie mogli razem jadać.